ZATOICHI

Japan 2003 - regie Takeshi Kitano Vertolking: Beat Takeshi, Tadanobu Asano, Yuko Daike, ea. Palmares: Venetië 2003: Zilveren Leeuw voor publieksprijs – Toronto 2003: Publieksprijs – Sitges 2003 (36e festival van Catalonië): Beste Film, Publieksprijs
	Na de yakuza (in de film “Hana-Bi”) en de bunraku (“Dolls”) waagt Kitanu zich nu aan de zwaardkunst en de geisha, ook typische Japanse fenomenen. De show wordt gestolen door een rondzwervende, blinde masseur, vertolkt door de regisseur zelf, die dankzij zijn superieure krijgskunst en zijn reactiesnelheid afrekent met allerlei geboefte ondanks of net dankzij zijn handicap. Zatoichi, zo luidt zijn naam, is een soort Zen Zorro, een meestervechter die zich aan de kant van de zwakkeren schaart. Het is het soort verhaal dat al duizenden keren is verteld, vooral in westerns. Maar dit simpel verhaaltje weet in deze film, dankzij Kitano’s meesterlijke invallen, toch grote indruk te wekken. Als pastiche is “Zatoichi” weergaloos: bedrieglijke rust en flitsende actie, melancholie en hilarische humor, ritmische bewegingen en tapdansen wisselen elkaar af. Het cinematografisch meesterschap van Kitano, die naar goede gewoonte zijn film zelf monteert, blijkt uit de schitterende dramatische geometrie, de ondersteunende flashbacks en de poëtische beeldcomposities. “Zatoichi” is een ijzersterke variatie op de klassieke zwaardvechterfilm, een poëtische en hypergestileerde blik op een Japanse legende. J. Smets in Focus 3-12-03 en F. Sartor in F & TV nr. 537 115’

Japan 2003 - regie Takeshi Kitano
Vertolking: Beat Takeshi, Tadanobu Asano, Yuko Daike, ea.
Palmares: Venetië 2003: Zilveren Leeuw voor publieksprijs – Toronto 2003: Publieksprijs – Sitges 2003 (36e festival van Catalonië): Beste Film, Publieksprijs

Na de yakuza (in de film “Hana-Bi”) en de bunraku (“Dolls”) waagt Kitanu zich nu aan de zwaardkunst en de geisha, ook typische Japanse fenomenen. De show wordt gestolen door een rondzwervende, blinde masseur, vertolkt door de regisseur zelf, die dankzij zijn superieure krijgskunst en zijn reactiesnelheid afrekent met allerlei geboefte ondanks of net dankzij zijn handicap. Zatoichi, zo luidt zijn naam, is een soort Zen Zorro, een meestervechter die zich aan de kant van de zwakkeren schaart. Het is het soort verhaal dat al duizenden keren is verteld, vooral in westerns. Maar dit simpel verhaaltje weet in deze film, dankzij Kitano’s meesterlijke invallen, toch grote indruk te wekken. Als pastiche is “Zatoichi” weergaloos: bedrieglijke rust en flitsende actie, melancholie en hilarische humor, ritmische bewegingen en tapdansen wisselen elkaar af.
Het cinematografisch meesterschap van Kitano, die naar goede gewoonte zijn film zelf monteert, blijkt uit de schitterende dramatische geometrie, de ondersteunende flashbacks en de poëtische beeldcomposities. “Zatoichi” is een ijzersterke variatie op de klassieke zwaardvechterfilm, een poëtische en hypergestileerde blik op een Japanse legende.

J. Smets in Focus 3-12-03 en F. Sartor in F & TV nr. 537 115’