TRANSYLVANIE

Frankrijk 2006 – Regie: Tony Gatlif Vertolking: Asia Argento, Amira Casar, Birol Unel
	Twee vriendinnen belanden in een verlaten dorp in Roemenië. Er is goud gevonden en het dorp wordt afgebroken. Zingarina is op zoek naar haar minnaar die haar in Frankrijk in de steek liet, zogezegd omdat hij uitgewezen werd. Ze vindt hem terug maar hij wijst haar af. Ziek van verdriet dumpt ze haar reisgezel Marie en met die soulmate ook haar verleden, en trekt ze alleen het land in. Voor het eerst glijdt regisseur Gatlif in de ziel van een vrouwelijke hoofdfiguur; hij maakt ze opstandig en strijdlustig. Nog nooit zag ik zo ’n overtuigende woede-uitbarsting in de film. De film zorgt voor heftige hoogtepunten: het ritueel waarbij Zingarina haar obsessie laat uitdrijven of waar Tchangalo zich in trance danst omdat hij het idee niet aankan als vrij man verliefd (en dus gebonden) te zijn. Muziek is de enige universele taal, de spiegel van vreugde en verdriet van een volk, de zalf voor alle wonden. Als lofzang op die zigeunermuziek zijn de dans in het café met de hemelse stem van Beata Payla en het traditionele muziekfestival het verleidelijkst. Nu eens doet Gatlifs authentieke esthetiek documentair aan, dan lijkt hij weer danig van de wereld onthecht - al blijft hij als subjectieve waarnemer van een magische cultuur altijd oprecht. Picturaal geïnspireerde en intuïtieve beelden brengen ons in een roes die beleefd moet worden. Hij dwingt de totale overgave van zichzelf, zijn acteurs, musici en kijkers. Of zoals Zingarina zegt: ”Zo sterk dat het hart er pijn van doet.” Naar J. Decabooter in Filmmagie oktober 2006 (nr. 567) 103’ Inleiding door Freddy Sartor

Frankrijk 2006 – Regie: Tony Gatlif
Vertolking: Asia Argento, Amira Casar, Birol Unel

Twee vriendinnen belanden in een verlaten dorp in Roemenië. Er is goud gevonden en het dorp wordt afgebroken. Zingarina is op zoek naar haar minnaar die haar in Frankrijk in de steek liet, zogezegd omdat hij uitgewezen werd. Ze vindt hem terug maar hij wijst haar af. Ziek van verdriet dumpt ze haar reisgezel Marie en met die soulmate ook haar verleden, en trekt ze alleen het land in.
Voor het eerst glijdt regisseur Gatlif in de ziel van een vrouwelijke hoofdfiguur; hij maakt ze opstandig en strijdlustig. Nog nooit zag ik zo ’n overtuigende woede-uitbarsting in de film. De film zorgt voor heftige hoogtepunten: het ritueel waarbij Zingarina haar obsessie laat uitdrijven of waar Tchangalo zich in trance danst omdat hij het idee niet aankan als vrij man verliefd (en dus gebonden) te zijn. Muziek is de enige universele taal, de spiegel van vreugde en verdriet van een volk, de zalf voor alle wonden.
Als lofzang op die zigeunermuziek zijn de dans in het café met de hemelse stem van Beata Payla en het traditionele muziekfestival het verleidelijkst. Nu eens doet Gatlifs authentieke esthetiek documentair aan, dan lijkt hij weer danig van de wereld onthecht - al blijft hij als subjectieve waarnemer van een magische cultuur altijd oprecht. Picturaal geïnspireerde en intuïtieve beelden brengen ons in een roes die beleefd moet worden. Hij dwingt de totale overgave van zichzelf, zijn acteurs, musici en kijkers. Of zoals Zingarina zegt: ”Zo sterk dat het hart er pijn van doet.”
Naar J. Decabooter in Filmmagie oktober 2006 (nr. 567) 103’
Inleiding door Freddy Sartor