A PRAIRIE HOME COMPANION

V.S. 2006 – regie: Robert Altman Vertolking: Meryl Streep, Tommy Lee Jones, Kevin Kline
	MRobert Altman op 81-jarige leeftijd. Zijn testamentfilm draait rond een ouderwetse radioshow met live publiek. De show, “A Prairie Home Companion”, bestond echt en was vanaf zijn begin in 1974 een groot succes in Amerika; via de BBC kon die zelfs beluisterd worden in Engeland. We treffen de radiosterren, die al 30 jaar live optreden, op de avond van hun laatste optreden. Want de zender is veranderd van eigenaar en “A Prairie Home Companion” zal eindigen in de vuilnisbak. We horen de laatste liedjes, de laatste grappen en grollen, en we zijn getuige van de laatste kleine intriges tussen de zangers. In pure Altman-stijl krijgen we hier eigenlijk geen echt verhaal; de regisseur observeert het gedrag van zijn personages en laat het vervolgens aan het publiek over om zijn conclusies te trekken. Zijn doorgaans bits sarcasme waarmee hij zo graag façades doorprikt, maakt hier plaats voor een milde ironie. Met films zoals “The Player”, “Short Cuts” en “Gosford Park” ontpopte Altman zich als een trendsetter: de mozaïek werd zijn filmstijl, die ondertussen heel wat navolging kreeg. Zijn laatste muzikale ensemblefilm brengt opnieuw een grote cast samen in een verhaal over afscheid, verlies en dood, maar ook en vooral over het leven. Het is een heerlijk swingend eresaluut aan vergane gloriën en een nostalgisch sfeerportret van een bonte groep radiomakers. Naar Julie Decabooter in Filmmagie nr. 569 105’

V.S. 2006 – regie: Robert Altman
Vertolking: Meryl Streep, Tommy Lee Jones, Kevin Kline

MRobert Altman op 81-jarige leeftijd. Zijn testamentfilm draait rond een ouderwetse radioshow met live publiek. De show, “A Prairie Home Companion”, bestond echt en was vanaf zijn begin in 1974 een groot succes in Amerika; via de BBC kon die zelfs beluisterd worden in Engeland. We treffen de radiosterren, die al 30 jaar live optreden, op de avond van hun laatste optreden. Want de zender is veranderd van eigenaar en “A Prairie Home Companion” zal eindigen in de vuilnisbak. We horen de laatste liedjes, de laatste grappen en grollen, en we zijn getuige van de laatste kleine intriges tussen de zangers.
In pure Altman-stijl krijgen we hier eigenlijk geen echt verhaal; de regisseur observeert het gedrag van zijn personages en laat het vervolgens aan het publiek over om zijn conclusies te trekken. Zijn doorgaans bits sarcasme waarmee hij zo graag façades doorprikt, maakt hier plaats voor een milde ironie. Met films zoals “The Player”, “Short Cuts” en “Gosford Park” ontpopte Altman zich als een trendsetter: de mozaïek werd zijn filmstijl, die ondertussen heel wat navolging kreeg. Zijn laatste muzikale ensemblefilm brengt opnieuw een grote cast samen in een verhaal over afscheid, verlies en dood, maar ook en vooral over het leven. Het is een heerlijk swingend eresaluut aan vergane gloriën en een nostalgisch sfeerportret van een bonte groep radiomakers.
Naar Julie Decabooter in Filmmagie nr. 569 105’