PINOCCHIO

Italië 2002 – regie en scenario: Roberto Benigni
	‘Een houtblok wordt onder de handen van Geppetto een marionet, of anders gezegd, een sprekende pop die van vreugde wil geboren worden uit een dansend stuk hout. De marionet Pinocchio gaat met zijn kinderlijke enthousiasme in de stad op verkenning en ontdekt ook de gevaarlijke kanten van zijn blije natuur. Via de sprekende Kever (zijn geweten?), vooral met de hulp van de Blauwe Fee en in confrontatie met het lijden van zijn “vader” Geppetto, vindt hij de weg om echt mens te worden. Benigni, bijna 50, speelt zelf de rol van Poinocchio, wat veel filmjournalisten niet begrepen. Maar dat is juist belangrijk: volwassen worden heeft slechts waarde als de volwassen persoon de schaduw van zijn kindzijn behoudt. Visueel en muzikaal oogt en klinkt de film betoverend mooi. In de geest van het oorspronkelijke werk van Carlo Collodi (1881) paart de film het sprookjesgenre aan diepgang en tijdskritiek. Zo krijgt de film vele betekenislagen waardoor kinderen even goed als volwassenen de film kunnen smaken. De opbrengst van zijn film ‘La Vita è bella’ investeerden de acteur Roberto Benigni en zijn vrouw Nicoletta Braschi in hun onafhankelijke productie van ‘Pinocchio’. De film is hun hommage aan Fellini, die er zijn leven lang tevergeefs van droomde het wereldberoemde en zo vaak verfilmde Toscaanse sprookje van Collodi zelf voor film te bewerken. De muziek - ook weer van Nicola Piovani (‘La Vita è bella’) -, de taal (het Toscaanse Italiaans), het decor en de kostuums van kunstenaar Danilo Donati die intussen overleden is, maken van deze prent een filmgebeurtenis, die ten onrechte een negatieve filmpers kreeg. Naar S. De Bleeckere in Cinemagie nr. 244 108’

Italië 2002 – regie en scenario: Roberto Benigni

‘Een houtblok wordt onder de handen van Geppetto een marionet, of anders gezegd, een sprekende pop die van vreugde wil geboren worden uit een dansend stuk hout. De marionet Pinocchio gaat met zijn kinderlijke enthousiasme in de stad op verkenning en ontdekt ook de gevaarlijke kanten van zijn blije natuur. Via de sprekende Kever (zijn geweten?), vooral met de hulp van de Blauwe Fee en in confrontatie met het lijden van zijn “vader” Geppetto, vindt hij de weg om echt mens te worden. Benigni, bijna 50, speelt zelf de rol van Poinocchio, wat veel filmjournalisten niet begrepen. Maar dat is juist belangrijk: volwassen worden heeft slechts waarde als de volwassen persoon de schaduw van zijn kindzijn behoudt. Visueel en muzikaal oogt en klinkt de film betoverend mooi. In de geest van het oorspronkelijke werk van Carlo Collodi (1881) paart de film het sprookjesgenre aan diepgang en tijdskritiek. Zo krijgt de film vele betekenislagen waardoor kinderen even goed als volwassenen de film kunnen smaken.
De opbrengst van zijn film ‘La Vita è bella’ investeerden de acteur Roberto Benigni en zijn vrouw Nicoletta Braschi in hun onafhankelijke productie van ‘Pinocchio’. De film is hun hommage aan Fellini, die er zijn leven lang tevergeefs van droomde het wereldberoemde en zo vaak verfilmde Toscaanse sprookje van Collodi zelf voor film te bewerken. De muziek - ook weer van Nicola Piovani (‘La Vita è bella’) -, de taal (het Toscaanse Italiaans), het decor en de kostuums van kunstenaar Danilo Donati die intussen overleden is, maken van deze prent een filmgebeurtenis, die ten onrechte een negatieve filmpers kreeg.
Naar S. De Bleeckere in Cinemagie nr. 244 108’