DE ANDERE FILM

NUAGES

België-Duitsland 2001 – regie: Marion Hänsel
	Je moet het maar doen: een film van 72 minuten maken met bijna niets anders in beeld dan wolken. Af en toe krijg je een kamer te zien, of een straat, maar altijd zonder mensen. De enige levende wezens in ‘Nuages’ zijn een man en ene vrouw die stappen. De vrouw is de cineaste zelf. De man is haar enige, om wie ze zoveel geeft dat zij vaak vreest hem te verliezen. In enkele korte brieven vertelt de cineaste buiten beeld over hun innige band. Wat hebben de korte verhaaltjes over een moeder en haar zoon met wolken te maken. Even raden. Zijn de wolken – in de film altijd in beweging – het symbool van het altijd weer op reis gaan van de cineaste-moeder? Van het altijd opnieuw afstand nemen en weer samenkomen? Hänsel heeft voor ‘Nuages’ in ieder geval de halve wereldbol afgereisd. De wolken in België zijn niet die in Afrika of Viëtnam, en zij wou ze allemaal. Je blijft kijken: zo een verscheidenheid aan luchten zag je nooit eerder. De film is gemaakt voor een publiek dat kan drinken met zijn ogen en bij de mooie wolkentaferelen zelf zijn verhaaltjes kan verzinnen. Met je hoofd in de wolken willen zijn, het aardse overstijgen, het ultieme benaderen. 72’ Naar Jan-Pieter Everaerts, F&TV nr. 515

België-Duitsland 2001 – regie: Marion Hänsel

Je moet het maar doen: een film van 72 minuten maken met bijna niets anders in beeld dan wolken. Af en toe krijg je een kamer te zien, of een straat, maar altijd zonder mensen. De enige levende wezens in ‘Nuages’ zijn een man en ene vrouw die stappen. De vrouw is de cineaste zelf. De man is haar enige, om wie ze zoveel geeft dat zij vaak vreest hem te verliezen. In enkele korte brieven vertelt de cineaste buiten beeld over hun innige band.
Wat hebben de korte verhaaltjes over een moeder en haar zoon met wolken te maken. Even raden. Zijn de wolken – in de film altijd in beweging – het symbool van het altijd weer op reis gaan van de cineaste-moeder? Van het altijd opnieuw afstand nemen en weer samenkomen? Hänsel heeft voor ‘Nuages’ in ieder geval de halve wereldbol afgereisd. De wolken in België zijn niet die in Afrika of Viëtnam, en zij wou ze allemaal. Je blijft kijken: zo een verscheidenheid aan luchten zag je nooit eerder.
De film is gemaakt voor een publiek dat kan drinken met zijn ogen en bij de mooie wolkentaferelen zelf zijn verhaaltjes kan verzinnen. Met je hoofd in de wolken willen zijn, het aardse overstijgen, het ultieme benaderen.
72’

Naar Jan-Pieter Everaerts, F&TV nr. 515