MIO FRATELLO E FIGLIO UNICO

Italië 2007 – regie: Daniele Luchetti Vertolking: Elio Germano, Alba Rohrwacher, Riccardo Scamarcio e. a. Palmares: 4 David di Donatello-prijzen (Italiaanse Oscars)
	Het scenario werd geschreven door het duo achter het magistrale “La Meglio Gioventu”. En ook in deze warme, lichtvoetige film volgen we het wel en wee van een familie met op de achtergrond de turbulente sociaal-politieke geschiedenis van Italië in de jaren 1960-70. De geest van Mussolini zweeft nog door de straten. Is het omdat hij zich als jongste toch al benadeeld voelt door zijn oudere broer en zus - die allebei communistische sympathieën koesteren - dat Accio zich door Mussolini-nostalgici laat inpalmen? “Mio Fratello è Figlio Unico” (mijn broer is enig kind) is een lichtvoetige karakterstudie van een opgroeiende jongeman in een gezin vol politieke tegenstellingen. Vooral Accio’s relatie met zijn oudere broer en diens aantrekkelijke vriendin voeden het verhaal. Beide broers beminnen dezelfde vrouw en maken een periode in hun leven door van vluchten, terugkeren, vechten en grote gevaarlijke passies. De film schuift heen en weer tussen familiale tragikomedie, een historische schets van de Italiaanse samenleving in beroering en een politiek drama. Maar uiteindelijk is dit toch vooral het sympathieke verhaal geworden van de groeipijnen van een jonge Italiaan. De goed geregisseerde broederkroniek was een hit in eigen land, goed voor 4 David di Donatello-prijzen, de Italiaanse versie van de Oscars; minder ambiteus dan voorganger “La Meglio Gioventu”, maar gewaardeerd om de knappe vertolkingen. Naar Niels Ruell in De Standaard van 12 september 2007 100’

Italië 2007 – regie: Daniele Luchetti
Vertolking: Elio Germano, Alba Rohrwacher, Riccardo Scamarcio e. a.
Palmares: 4 David di Donatello-prijzen (Italiaanse Oscars)

Het scenario werd geschreven door het duo achter het magistrale “La Meglio Gioventu”. En ook in deze warme, lichtvoetige film volgen we het wel en wee van een familie met op de achtergrond de turbulente sociaal-politieke geschiedenis van Italië in de jaren 1960-70. De geest van Mussolini zweeft nog door de straten. Is het omdat hij zich als jongste toch al benadeeld voelt door zijn oudere broer en zus - die allebei communistische sympathieën koesteren - dat Accio zich door Mussolini-nostalgici laat inpalmen?
“Mio Fratello è Figlio Unico” (mijn broer is enig kind) is een lichtvoetige karakterstudie van een opgroeiende jongeman in een gezin vol politieke tegenstellingen. Vooral Accio’s relatie met zijn oudere broer en diens aantrekkelijke vriendin voeden het verhaal. Beide broers beminnen dezelfde vrouw en maken een periode in hun leven door van vluchten, terugkeren, vechten en grote gevaarlijke passies. De film schuift heen en weer tussen familiale tragikomedie, een historische schets van de Italiaanse samenleving in beroering en een politiek drama. Maar uiteindelijk is dit toch vooral het sympathieke verhaal geworden van de groeipijnen van een jonge Italiaan.
De goed geregisseerde broederkroniek was een hit in eigen land, goed voor 4 David di Donatello-prijzen, de Italiaanse versie van de Oscars; minder ambiteus dan voorganger “La Meglio Gioventu”, maar gewaardeerd om de knappe vertolkingen.

Naar Niels Ruell in De Standaard van 12 september 2007

100’