LA MAREA

Argentinië-België 2007 – regie: Diego Martinez Vignatti Vertolking: Omar DAllassana, Ricardo Leivar, Eugenia Ramírez Palmares: Fipresci-prijs van de int. filmkritiek v/h beste debuut
	Hoop en wanhoop, de drang van het individu versus de kracht van de natuur, leven en dood - deze thema’s dooraderen het beeldrijke “La Marea” (Het getij): de heilloze dooltocht van een vrouw, de jonge moeder Azul. Haar wereld kantelt wanneer zij als enige een auto-ongeluk overleeft en zowel man als kind verliest. Met de berustende stilte van een beschermengel volgt de film Azul in haar moeizame, misschien wel onmogelijke rouwproces. Ze ruilt haar stadsappartement in voor een houten hut aan zee; de drukke baan die ze ongetwijfeld had, maakt plaats voor een door de getijden geregeerd kluizenaarsbestaan. Azul leeft als in een roes, wordt achtervolgd door haar herinneringen, die opnieuw levend worden en waaraan ze zich optrekt. Martínez Vignatti’s ingetogen, sterk visuele stijl is mee geïnspireerd door het werk van schilders als Velázquez en El Greco. Lineair vertelde verhalen, met nadruk op dialoog en snelle scènewisselingen, interesseren de Argentijnse cineast nauwelijks. ‘Een film moet een gevoel oproepen, vragen stellen en vrijheid geven tot eigen interpretatie’, liet hij weten in een interview. Martínez Vignatti vertegenwoordigt een nieuwe generatie Argentijnse filmmakers, die afstand nemen van de bombast van de ‘oude’ Argentijnse cinema. De prachtig gefotografeerde film, soms zo onscherp of verbleekt als gedachten en herinneringen kunnen zijn, is sober, raadselachtig en beeldschoon tegelijk: lucide cinema, waarvan de prachtbeelden en het unieke klankdecorum duizend talen spreken. Naar Freddy Sartor in Filmmagie nr. 577 (sept. 2007) 75’

Argentinië-België 2007 – regie: Diego Martinez Vignatti
Vertolking: Omar DAllassana, Ricardo Leivar, Eugenia Ramírez
Palmares: Fipresci-prijs van de int. filmkritiek v/h beste debuut

Hoop en wanhoop, de drang van het individu versus de kracht van de natuur, leven en dood - deze thema’s dooraderen het beeldrijke “La Marea” (Het getij): de heilloze dooltocht van een vrouw, de jonge moeder Azul. Haar wereld kantelt wanneer zij als enige een auto-ongeluk overleeft en zowel man als kind verliest. Met de berustende stilte van een beschermengel volgt de film Azul in haar moeizame, misschien wel onmogelijke rouwproces. Ze ruilt haar stadsappartement in voor een houten hut aan zee; de drukke baan die ze ongetwijfeld had, maakt plaats voor een door de getijden geregeerd kluizenaarsbestaan. Azul leeft als in een roes, wordt achtervolgd door haar herinneringen, die opnieuw levend worden en waaraan ze zich optrekt.
Martínez Vignatti’s ingetogen, sterk visuele stijl is mee geïnspireerd door het werk van schilders als Velázquez en El Greco. Lineair vertelde verhalen, met nadruk op dialoog en snelle scènewisselingen, interesseren de Argentijnse cineast nauwelijks. ‘Een film moet een gevoel oproepen, vragen stellen en vrijheid geven tot eigen interpretatie’, liet hij weten in een interview. Martínez Vignatti vertegenwoordigt een nieuwe generatie Argentijnse filmmakers, die afstand nemen van de bombast van de ‘oude’ Argentijnse cinema.
De prachtig gefotografeerde film, soms zo onscherp of verbleekt als gedachten en herinneringen kunnen zijn, is sober, raadselachtig en beeldschoon tegelijk: lucide cinema, waarvan de prachtbeelden en het unieke klankdecorum duizend talen spreken.

Naar Freddy Sartor in Filmmagie nr. 577 (sept. 2007)

75’