DE ANDERE FILM

MAELSTROM

Canada, 2000 - regie: Denis Villeneuve Vertolking: Marie-Josée Croze, Stephanie Morgenstern, Jean-Nicolas Verreault Palmares: Filmfestival Mons 2000: Grote Prijs van de Jury
	De jongste hoop van de cinéma québécois, Denis Villeneuve, poogt in deze film de meanders van de door de leegheid van het bestaan geplaagde vrouwelijke psyche te registreren. Trachten zin te geven aan het leven, dit thema lijkt wel een constante te zijn in de jonge Canadese films. Een jonge, 25-jarige vrouw is mede-eigenares van drie modeboetieks. Ze heeft net een abortus achter de rug en merkt dat haar leven ingrijpend is veranderd. Ze scheept zichzelf op met een immens schuldgevoel dat nog groter wordt wanneer ze betrokken wordt in een dodelijk ongeval. Als zij jongleert met de gedachte aan zelfdoding, houdt het motto van haar vriendin “niet negeren, maar verwerken” haar overeind. De titel van dit vrouwenportret vertaalt het best het beeld van de onderhuidse draaikolk van gevoelens waar het hoofdpersonage in terechtkomt. Water, vis, licht en blauw zijn de visuele ankers waaraan deze prent, doordrongen van leven en dood, vastligt. De hoofdactrice noemt de prent een poëtische film, die dicht bij de schilderkunst aanleunt en waarin de muziek van Charles Aznavour en Tom Waits bijdragen tot een aparte klankkleur. 86’ Freddy Sartor, F&TV september 2001 nr. 514

Canada, 2000 - regie: Denis Villeneuve
Vertolking: Marie-Josée Croze, Stephanie Morgenstern, Jean-Nicolas Verreault
Palmares: Filmfestival Mons 2000: Grote Prijs van de Jury

De jongste hoop van de cinéma québécois, Denis Villeneuve, poogt in deze film de meanders van de door de leegheid van het bestaan geplaagde vrouwelijke psyche te registreren. Trachten zin te geven aan het leven, dit thema lijkt wel een constante te zijn in de jonge Canadese films.
Een jonge, 25-jarige vrouw is mede-eigenares van drie modeboetieks. Ze heeft net een abortus achter de rug en merkt dat haar leven ingrijpend is veranderd. Ze scheept zichzelf op met een immens schuldgevoel dat nog groter wordt wanneer ze betrokken wordt in een dodelijk ongeval. Als zij jongleert met de gedachte aan zelfdoding, houdt het motto van haar vriendin “niet negeren, maar verwerken” haar overeind.
De titel van dit vrouwenportret vertaalt het best het beeld van de onderhuidse draaikolk van gevoelens waar het hoofdpersonage in terechtkomt. Water, vis, licht en blauw zijn de visuele ankers waaraan deze prent, doordrongen van leven en dood, vastligt. De hoofdactrice noemt de prent een poëtische film, die dicht bij de schilderkunst aanleunt en waarin de muziek van Charles Aznavour en Tom Waits bijdragen tot een aparte klankkleur.
86’
Freddy Sartor, F&TV september 2001 nr. 514