IO NON HO PAURA

Italië 2002 – regie: G.Salvatores Vertolking: Aitana Sanchez-Gijon, Dino Abbrescia, Diego Abuantuono, ea. Palmares: nominatie Gouden Beer, filmfestival Berlijn 2002

Het filmbegin toont onmetelijke maïs- en korenvelden in oogverblindende cinemascope, bijna zonder een spoor van menselijk leven. Dit is vooral een mentaal landschap, waar kinderen de macht hebben overgenomen en volwassenen pas na zonsondergang tevoorschijn komen. “Io non ho paura” (Ik ben niet bang) neemt ons mee naar een hete zomer in een uithoek van Puglia, het vergeten Zuid-Italië. Michele, een verbeeldingsrijke knaap van tien, leidt er samen met vader, moeder en zusje een zorgeloos, maar weinig bemiddeld bestaan. Hij is niet bang om te leven, zoals zijn ouders en dorpsgenoten. Op een dag ontdekt hij bij een verlaten huis een put, waarin een jongen ligt: geketend, uitgehongerd, de ogen dicht geëtterd. De knaap schrikt eerst, wordt dan nieuwsgierig en raakt uiteindelijk bevriend met de jongen. Met goudgeel (het vrije koren) en gitzwart (het donkere hol) als basiskleuren, met prachtige widescreencomposities van het zuiderse platteland, construeert Salvatores een fenomenaal huiversprookje. “Io non ho paura” is een soort lyrische kroniek van verloren onschuld, een verhaal van het verwarrende scharniermoment waarop kinderen ontdekken dat de wereld van de volwassenen een plaats is waar er vaak redenen zijn om bang te worden. NRC Handelsblad van 24-03-04 en Knack van 27-08-03    108’