I DONT WANT TO SLEEP ALONE

China-Taiwan-Maleisië-Frankrijk 2006 - regie: Tsai Ming-liang Vertolking: Lee Kang-sheng, Norman Bin Atun e.a.
	Na zeven films (w.o. “Rebels of the Neon God”) in Taiwan keert Tsai Ming-liang terug naar zijn geboorteland Maleisië voor het verhaal van de dakloze en beroofde Chinees Hsiao-Kang, die door Bengaalse gastarbeiders in hun kraakpand opgenomen wordt. Een dienstertje uit een tearoom laat haar oog vallen op deze dakloze migrant. Een film uit de reeks New Crowned Hope. De politieke dimensie (migratie, etnische verdeeldheid, economische crisis, stedelijke eenzaamheid) smeult op de achtergrond, terwijl barmhartigheid, een driehoeksliaison en de verzorging van lichamen op de voorgrond komen. Tekenend is het contrast tussen de sfeer van somberheid, vervreemding en tristesse enerzijds en sensuele intimiteit en warme geborgenheid anderzijds. Het onvermogen om te communiceren wordt goedgemaakt door het gebruik van metaforen en symbolen (o.a. de hand). Ook de muziek is belangrijk. Ondanks de existentiële zwaarte van de film gunt de cineast zijn personages een vederlichte, en, volgens sommigen, de beste slotscène ooit. Wat uiteindelijk overblijft, is de ruimte om te dromen. Naar Julie Decabooter en Fr. Sartor in Filmmagie 579 115’

China-Taiwan-Maleisië-Frankrijk 2006 - regie: Tsai Ming-liang
Vertolking: Lee Kang-sheng, Norman Bin Atun e.a.

Na zeven films (w.o. “Rebels of the Neon God”) in Taiwan keert Tsai Ming-liang terug naar zijn geboorteland Maleisië voor het verhaal van de dakloze en beroofde Chinees Hsiao-Kang, die door Bengaalse gastarbeiders in hun kraakpand opgenomen wordt. Een dienstertje uit een tearoom laat haar oog vallen op deze dakloze migrant.
Een film uit de reeks New Crowned Hope. De politieke dimensie (migratie, etnische verdeeldheid, economische crisis, stedelijke eenzaamheid) smeult op de achtergrond, terwijl barmhartigheid, een driehoeksliaison en de verzorging van lichamen op de voorgrond komen. Tekenend is het contrast tussen de sfeer van somberheid, vervreemding en tristesse enerzijds en sensuele intimiteit en warme geborgenheid anderzijds. Het onvermogen om te communiceren wordt goedgemaakt door het gebruik van metaforen en symbolen (o.a. de hand). Ook de muziek is belangrijk.
Ondanks de existentiële zwaarte van de film gunt de cineast zijn personages een vederlichte, en, volgens sommigen, de beste slotscène ooit. Wat uiteindelijk overblijft, is de ruimte om te dromen.

Naar Julie Decabooter en Fr. Sartor in Filmmagie 579

115’