DIE GROSSE STILLE

Frankrijk-Zwitserland 2005 – regie: Philip Gröning
	Nooit eerder kon iemand, laat staan een cineast, bewegende beelden maken van het dagelijkse leven van kartuizers. Zo heet de strengste contemplatieve kloosterorde, waar de monniken hoofdzakelijk individueel leven in hun kluis en enkel op zondag samen bidden en eten, en op maandag, met elkaar pratend, een gezondheidswandeling maken. De rest is stilte, geritmeerd door het klokkengelui die de tijd aangeeft voor gebed, werk, eten en rust. Zorgvuldig uitgekozen bijbelteksten geven de kijker achtergrondinformatie. Een enkele blik naar buiten levert ’s winters adembenemende schilderachtige beelden op van besneeuwde bergen en dalen? En ’s zomers tekent het binnenvallende licht schaduwen op de houten vloer van de kluis. In stilte. De Duitse filmer Philip Gröning respecteert deze stilte, laat ze filmisch spreken. Het leven van de kartuizers wordt van binnenuit in beelden verteld. Wie naar de film gaat, ziet volgens de regisseur geen film over het klooster, maar de film wordt het klooster. De kijker moet meegaan, zoals Gröning is meegegaan. Al in 1984 vroeg hij toestemming om te filmen. Die kreeg hij van de prior (overste) van de Grande Chartreuse in de Franse Alpen in … 2001. Het resultaat is een hypergave hymne aan de oorverdovende stilte, zonder commentaar of interviewtjes. Slechts de aan het einde met godsvrucht uitgesproken woorden van de blinde hoogbejaarde kartuizer ronden op een hoogst opmerkelijke manier deze uitzonderlijke film af. Naar Freddy Sartor in Filmmagie sept. 2006 (nr. 566) en RB in Tertio van 20 sept. 2006 164’

Frankrijk-Zwitserland 2005 – regie: Philip Gröning

Nooit eerder kon iemand, laat staan een cineast, bewegende beelden maken van het dagelijkse leven van kartuizers. Zo heet de strengste contemplatieve kloosterorde, waar de monniken hoofdzakelijk individueel leven in hun kluis en enkel op zondag samen bidden en eten, en op maandag, met elkaar pratend, een gezondheidswandeling maken. De rest is stilte, geritmeerd door het klokkengelui die de tijd aangeeft voor gebed, werk, eten en rust. Zorgvuldig uitgekozen bijbelteksten geven de kijker achtergrondinformatie. Een enkele blik naar buiten levert ’s winters adembenemende schilderachtige beelden op van besneeuwde bergen en dalen? En ’s zomers tekent het binnenvallende licht schaduwen op de houten vloer van de kluis. In stilte.
De Duitse filmer Philip Gröning respecteert deze stilte, laat ze filmisch spreken. Het leven van de kartuizers wordt van binnenuit in beelden verteld. Wie naar de film gaat, ziet volgens de regisseur geen film over het klooster, maar de film wordt het klooster. De kijker moet meegaan, zoals Gröning is meegegaan. Al in 1984 vroeg hij toestemming om te filmen. Die kreeg hij van de prior (overste) van de Grande Chartreuse in de Franse Alpen in … 2001. Het resultaat is een hypergave hymne aan de oorverdovende stilte, zonder commentaar of interviewtjes. Slechts de aan het einde met godsvrucht uitgesproken woorden van de blinde hoogbejaarde kartuizer ronden op een hoogst opmerkelijke manier deze uitzonderlijke film af.
Naar Freddy Sartor in Filmmagie sept. 2006 (nr. 566) en RB in Tertio van 20 sept. 2006 164’