ELOGE DE L’AMOUR

Frankrijk / Zwitserland 2000 – regie: Jean-Luc Godard Vertolking: Bruno Putzulu, Cécile Camp, Jean Davy, Françoise Vermy, e.a.
	Het is tien jaar geleden dat Godard zich nog met fictie heeft bezig gehouden. Zijn levenswerk 100 jaar Film hield hem al die tijd in de ban. Zijn jongst prent draagt nog de sporen van filosofische teksten die hij in de mond van zijn vertolkers legt, met de nodige overvloeiingen op de geluidsband, die een vertaling praktisch onmogelijk maken. Vandaar dat de originele versie wordt vertoond. Godard brengt hulde aan de liefde op verschillende leeftijden. De volwassenheid draagt niet zijn sympathie weg. Hij werkt met de digitale camera en de verzadiging van kleuren, die hij in de laatste tien minuten van zijn film tovert, maken al op zich de film de moeite waard. Zoals in al zijn recenter werk brengt de oud-rebel van de Franse nouvelle vague ook hier een poëtische cinema, zoekend naar altijd weer nieuwe mogelijkheden, ook na honderd jaar film. Zijn fans zullen niet ontgoocheld zijn. 97’ Naar Positif nr. 484 Originele versie met inleiding door Patrick Perquy
	"De film zou het laatste hoofdstuk van de geschiedenis van de kunst kunnen zijn in de traditie van de Indo-Europese kunst. De andere beschavingen kennen geen kunst - wat hen niet belet te scheppen - omdat ze niet het begrip kunst hanteren, dat verbonden is aan het christendom, aan het geloof in een éne God. Voor ons is de film een kunstvorm zoals de wetenschap. Geen magische bezwering van de werkelijkheid bevoorbeeld. Ten tweede is het belangrijk dat de film de informatie doorgeeft over wat de mensen zouden kunnen zien en dat op een aangename wijze: door verhalen te vertellen. De film geeft je het gevoel erbij te horen, opgenomen te zijn in de wereld. Voor je tv die je overspoelt met berichten over de wereld, zit je als een machteloze toeschouwer met een vaag gevoel van schuld en medelijden met wat je ziet. Twee heel verschillende ervaringen met het beeld." naar Jean-Luc Godard (uit Cinemagie)