EDVARD MUNCH

Denemarken 1974 – regie: Peter Watkins Vertolking: 200 onbekende acteurs
	Nogal enkele portretten van schilders werden de laatste tijd gedraaid: Gustave Klimt van Ruiz, Johnson Pollock van Ed Harris, Modigliani van Mick Davis. Geen enkele overtreft het miskende oeuvre van Peter Watkins (°1935), die in 1974 een film van 211 minuten wijdde aan de Noorse schilder uit de negentiende eeuw, Edvard Munch (1863-1944). De diefstal van Munchs meest bekende werk ‘De Schreeuw’ bracht zijn naam onlangs in de actualiteit. Peter Watkins, criticus van de audiovisuele media waarover hij het boek “Media Crisis” schreef, draaide na “The War Game” (1966) en “Punishment Park” (1967) de monumentale film “The Journey” (1983-1986, 14 uur) over de nucleaire wapenwedloop in relatie tot hongersnood, gender politiek, enz. In “Edvard Munch” ontwerpt de hoogst originele cineast een breed fresco van de sociale wantoestanden in de 19e eeuw, met onder meer de vele tuberculoselijders ten gevolge van de armoede. De vader van Munch is arts in Oslo, maar moet machteloos toezien hoe zijn vrouw en twee van zijn kinderen door de dood weggemaaid worden. De student Munch neemt deel aan de anarchistische bewegingen van zijn tijd en leert er vrienden en vriendinnen kennen. Hij reageert tegen het burgerlijke milieu waartoe hij zelf behoort. De meest originele invalshoek is hoe hij schildert, overschildert, retoucheert, later in Berlijn overstapt naar etsen, lithografieën en houtsneden. Nazi-Duitsland zal later zijn werk verbieden als ontaarde kunst. De klankband en de kleuren zijn van een uitzonderlijke kwaliteit. Patrick Perquy in Cinemagie nr. 257 211’

Denemarken 1974 – regie: Peter Watkins
Vertolking: 200 onbekende acteurs

Nogal enkele portretten van schilders werden de laatste tijd gedraaid: Gustave Klimt van Ruiz, Johnson Pollock van Ed Harris, Modigliani van Mick Davis. Geen enkele overtreft het miskende oeuvre van Peter Watkins (°1935), die in 1974 een film van 211 minuten wijdde aan de Noorse schilder uit de negentiende eeuw, Edvard Munch (1863-1944). De diefstal van Munchs meest bekende werk ‘De Schreeuw’ bracht zijn naam onlangs in de actualiteit.
Peter Watkins, criticus van de audiovisuele media waarover hij het boek “Media Crisis” schreef, draaide na “The War Game” (1966) en “Punishment Park” (1967) de monumentale film “The Journey” (1983-1986, 14 uur) over de nucleaire wapenwedloop in relatie tot hongersnood, gender politiek, enz. In “Edvard Munch” ontwerpt de hoogst originele cineast een breed fresco van de sociale wantoestanden in de 19e eeuw, met onder meer de vele tuberculoselijders ten gevolge van de armoede. De vader van Munch is arts in Oslo, maar moet machteloos toezien hoe zijn vrouw en twee van zijn kinderen door de dood weggemaaid worden. De student Munch neemt deel aan de anarchistische bewegingen van zijn tijd en leert er vrienden en vriendinnen kennen. Hij reageert tegen het burgerlijke milieu waartoe hij zelf behoort. De meest originele invalshoek is hoe hij schildert, overschildert, retoucheert, later in Berlijn overstapt naar etsen, lithografieën en houtsneden. Nazi-Duitsland zal later zijn werk verbieden als ontaarde kunst.
De klankband en de kleuren zijn van een uitzonderlijke kwaliteit.
Patrick Perquy in Cinemagie nr. 257 211’