COEURS

Frankrijk-Italië 2006 – regie: Alain Resnais Vertolking: Sabine Azéma, Lambert Wilson, André Dussollier, Pierre Arditi, Laura Morante, Isabelle Carré
	Het sneeuwt. Mensen gaan hun gang in het koude Parijs. De ene zoekt een flat, de andere een job. Iemand doet vrijwilligerswerk, een andere zit in vastgoed. Een man verzorgt zijn bedlegerige vader, een vrouw gaat elke avond stappen. En het blijft sneeuwen. Maar het gaat niet goed met die ondergesneeuwde levens: de flat voor je man die niet studeert is onvindbaar; al solliciterend strand je in een hotelbar, waar de barman achter je stoere taal de pijn voelt van een oneervol ontslag uit het leger; je zieke vader beloont je zorgen met de grofste scheldpartijen, enzovoort. Wanneer deze kwetsbare mensen elkaar ontmoeten proberen ze aarzelend uit hun cocon te breken, even de onderdrukte dromen waar te maken. Er wordt nog gelachen in de film en er is zelfs sprake van een persoonsverwisseling, maar toch is “Coeurs” Resnais’ ernstigste, meest melancholische film. Het sneeuwt er aanhoudend, niet alleen buiten, maar ook binnen. Dit is misschien nog het grootste wonder van Resnais’ cinema, dat de films van deze meester stilist vooral aangrijpen door hun diepgaande menselijkheid. Naar Dirk Dufour in Filmmagie nr. 569 120’

Frankrijk-Italië 2006 – regie: Alain Resnais
Vertolking: Sabine Azéma, Lambert Wilson, André Dussollier, Pierre Arditi, Laura Morante, Isabelle Carré

Het sneeuwt. Mensen gaan hun gang in het koude Parijs. De ene zoekt een flat, de andere een job. Iemand doet vrijwilligerswerk, een andere zit in vastgoed. Een man verzorgt zijn bedlegerige vader, een vrouw gaat elke avond stappen. En het blijft sneeuwen. Maar het gaat niet goed met die ondergesneeuwde levens: de flat voor je man die niet studeert is onvindbaar; al solliciterend strand je in een hotelbar, waar de barman achter je stoere taal de pijn voelt van een oneervol ontslag uit het leger; je zieke vader beloont je zorgen met de grofste scheldpartijen, enzovoort. Wanneer deze kwetsbare mensen elkaar ontmoeten proberen ze aarzelend uit hun cocon te breken, even de onderdrukte dromen waar te maken.
Er wordt nog gelachen in de film en er is zelfs sprake van een persoonsverwisseling, maar toch is “Coeurs” Resnais’ ernstigste, meest melancholische film. Het sneeuwt er aanhoudend, niet alleen buiten, maar ook binnen. Dit is misschien nog het grootste wonder van Resnais’ cinema, dat de films van deze meester stilist vooral aangrijpen door hun diepgaande menselijkheid.
Naar Dirk Dufour in Filmmagie nr. 569 120’