CERTI BAMBINI

Italië 2004 - regie: Andrea & Antonio Frazzi Vertolking: Arturo Paglia, Gianluco di Gennaro, Carmine Recano
	Het leeuwendeel van zijn tijd brengt Rosario met zijn vrienden door in de grauwe straten van een voorstad van Napels. Ze dagen elkaar uit om blind de autosnelweg over te steken, lokken pedofielen in de val om hen te beroven of ze breken in. Rosario kijkt op naar de macho’s die hun rijkdom danken aan de Camorra, de Napolitaanse maffia. Zonder er veel over na te denken, laat hij zich inlijven, en voor hij beseft welke gevolgen zijn daden hebben, zit Rosario tot over zijn oren in de moeilijkheden. Het aangeklaagde onrecht is verbijsterend: hoe kunnen kinderen, in een welgesteld Europees land als Italië, zo aan hun lot overgelaten worden dat de maffia geen enkele moeite heeft om hen te rekruteren? De Frazzi’s benadrukken dat ze geen verhaaltje verzonnen, maar dat ze de werkelijkheid proberen te achterhalen. De regisseurs kiezen voor een sober realisme en hanteren een ingewikkelde vertelstructuur: Rosario zit op de metro, en de kijker verneemt zijn geschiedenis in lange, niet-chronologische flashbacks. Een bijzonder sterk scenario, gekoppeld aan een levendige stad en verrassend volwassen acterende jongeren, leidt tot een nieuw Italiaans meesterwerk. Naar S. Ruëll, De Standaard online, van 24 febr. 2005 93’

Italië 2004 - regie: Andrea & Antonio Frazzi
Vertolking: Arturo Paglia, Gianluco di Gennaro, Carmine Recano

Het leeuwendeel van zijn tijd brengt Rosario met zijn vrienden door in de grauwe straten van een voorstad van Napels. Ze dagen elkaar uit om blind de autosnelweg over te steken, lokken pedofielen in de val om hen te beroven of ze breken in. Rosario kijkt op naar de macho’s die hun rijkdom danken aan de Camorra, de Napolitaanse maffia. Zonder er veel over na te denken, laat hij zich inlijven, en voor hij beseft welke gevolgen zijn daden hebben, zit Rosario tot over zijn oren in de moeilijkheden.
Het aangeklaagde onrecht is verbijsterend: hoe kunnen kinderen, in een welgesteld Europees land als Italië, zo aan hun lot overgelaten worden dat de maffia geen enkele moeite heeft om hen te rekruteren? De Frazzi’s benadrukken dat ze geen verhaaltje verzonnen, maar dat ze de werkelijkheid proberen te achterhalen.
De regisseurs kiezen voor een sober realisme en hanteren een ingewikkelde vertelstructuur: Rosario zit op de metro, en de kijker verneemt zijn geschiedenis in lange, niet-chronologische flashbacks. Een bijzonder sterk scenario, gekoppeld aan een levendige stad en verrassend volwassen acterende jongeren, leidt tot een nieuw Italiaans meesterwerk.

Naar S. Ruëll, De Standaard online, van 24 febr. 2005
93’