A CINQ HEURES DE L’APRES-MIDI

A CINQ HEURES DE L’APRES-MIDI (Panj é Ars)

Iran-Frankrijk 2003 - regie: Samira Makhmalbaf Vertolking: Agheleb Rezaïe, Abdolgani Yousefrazi, Razi Mohebi, Marzieh Amiriea Palmares: Prijs van de Jury, Festival van Cannes 2003
	Anders dan in haar film ‘Blackboard’, spelend in Koerdistan, situeert S. Makhmalbaf haar verhaal deze keer in Kabul (Afghanistan). In afwachting dat zijn zoon terugkeert uit Pakistan, zoekt een gelovige oude man met paard en kar een onderdak voor zijn familie. Met enige tegenzin brengt hij zijn dochter Noqreh , een strijdbare jonge vrouw, naar de koranschool. Eenmaal afgestapt verruilt ze haar muiltjes voor schoenen met hoge hakken en haar burqa voor een lichtblauwe sjaal. Tussen Noqreh, beeld van de nieuwe jongere generatie, en haar traditionele vader, staat nog een derde personage: de schoondochter met haar pasgeboren baby. De cineaste registreert met respect en zonder vooroordelen de twee kanten van het leven na de nederlaag van de fundamentalistische Taliban. We krijgen een document te zien, dat qua intensiteit en realiteit alle beelden van televisienieuwsploegen overstijgt, omdat het de wereld en het leven daar van binnenuit registreert. De cineaste had uitdrukkelijk kritiek op de westerse berichtgeving over de gebeurtenissen, meer bepaald de Amerikaanse ingreep in Afghanistan. De titel ‘Panj é Ars’ is ontleend aan een gedicht van Lorca. De film oogt als een oosters sprookje, een van schoonheid doordrongen brok filmpoëzie. Het is een ode aan de schoonheid van Afghanistan en een hulde aan de Afghaanse vrouw.. Naar Freddy Sartor in F & TV nr 534 106’

Iran-Frankrijk 2003 - regie: Samira Makhmalbaf Vertolking: Agheleb Rezaïe, Abdolgani Yousefrazi, Razi Mohebi, Marzieh Amiriea Palmares: Prijs van de Jury, Festival van Cannes 2003

Anders dan in haar film ‘Blackboard’, spelend in Koerdistan, situeert S. Makhmalbaf haar verhaal deze keer in Kabul (Afghanistan). In afwachting dat zijn zoon terugkeert uit Pakistan, zoekt een gelovige oude man met paard en kar een onderdak voor zijn familie. Met enige tegenzin brengt hij zijn dochter Noqreh , een strijdbare jonge vrouw, naar de koranschool. Eenmaal afgestapt verruilt ze haar muiltjes voor schoenen met hoge hakken en haar burqa voor een lichtblauwe sjaal. Tussen Noqreh, beeld van de nieuwe jongere generatie, en haar traditionele vader, staat nog een derde personage: de schoondochter met haar pasgeboren baby.
De cineaste registreert met respect en zonder vooroordelen de twee kanten van het leven na de nederlaag van de fundamentalistische Taliban. We krijgen een document te zien, dat qua intensiteit en realiteit alle beelden van televisienieuwsploegen overstijgt, omdat het de wereld en het leven daar van binnenuit registreert. De cineaste had uitdrukkelijk kritiek op de westerse berichtgeving over de gebeurtenissen, meer bepaald de Amerikaanse ingreep in Afghanistan.
De titel ‘Panj é Ars’ is ontleend aan een gedicht van Lorca. De film oogt als een oosters sprookje, een van schoonheid doordrongen brok filmpoëzie. Het is een ode aan de schoonheid van Afghanistan en een hulde aan de Afghaanse vrouw..
Naar Freddy Sartor in F & TV nr 534 106’